Her şeyin anlamını yitirdiği, her kavramın içinin boşaldığı bir çağda yaşıyoruz. Tüm değerler birer birer kayboluyor her geçen gün. Kimse kimseyi gerçekten sevmiyor mesela. Çok acı ama sadece sevgiyle bağlı olması gereken, en değerli yapı taşımız ailede bile bu bağın kaybolduğunu görüyorum. Herkes birbirine mecburen katlanıyor adeta. Sevgiler çıkar ilişkisine dönmüş durumda. Bu sadece iki çift arasında değil, evlat ve ebeveynler arasında da böyle maalesef. Bizim nesil için anne babanın yeri ile şimdiki kuşağın anne baba yeri çok farklı. Ebeveynler onlar için sadece ihtiyaç giderici hizmetini gideren bir araç gibi, hiçbir manevi değere sahip değil. Tabi bazı ailelerde de çocuklar bu durumda… Zaten çağımızda çiftler arasında, iki cins arasında olan gerçek sevginin yokluğu bariz belirliyken, ne yazık ki artık dostluklar arasında da, aile içerisinde de ve her yerde sevgi kaybolmuş durumda. Komşuluk tabiri caizse zaten ölmüş. Akrabalık desek yok denecek kadar az bir bağ ile ayakta duruyor. Eskiden neredeyse tüm akrabaların davet edildiği iftar sofraları nerde? Bayramlarda mecburiyetten dolayı yapılan ziyaretler değil de, neşe içinde tutkunlukla yapılan ziyaretler nerde? Saygı da aynı şekilde kavramını yitirdi, yitiriyor. Aile gibi kutsal, en son kalede de bunun kaybolması toplumun bu hale gelmesinde büyük etken. Sonrasında dağılan aileler, aldatan eşler, aileden kopan çocuklar ve daha da sonrası, haberlerde izlediğimiz olaylar... Sadece sevgi saygı değil elbette önemini yitiren. Hız ve haz çağında hiçbir şeyin anlamı kalmıyor ne yazık ki. Ülke olarak da, dünya olarak da her gün acı olaylara tanıklık ediyoruz. Lakin o kadar hızlı unutuyoruz ki, yaşanılan olayların neredeyse hiçbir değeri kalmıyor. Yanı başımızda savaş mı çıkmış, yüzlerce çocuk mu öldürülmüş, veya ülkemizde her gün cinayetler mi işlenmiş vs. insanların sadece iki saatini alıyor. En fazla bir iki gün gündeminde kalıyor, sonra hiçbir şey olmamış gibi devam. Hiçbir ders alma yok yaşanılandan, bir haksızlığa itiraz yok, çözüm arama yok, çözüm üretme yok, konuş geç! Önceden olsa, belki en gür sesle hak arayışında olan kişiler bile artık çoğu şeye tepkisiz. Tepkilerimizi de kaybettik. Bu artık insanlıktan çıkıp ruhsuz birer robotlara dönüştüğümüzün göstergesi değil mi? Tam olarak bizi yönetenlerin istediği gibi; namazını kıl, orucunu tut, camine git vs., ama benim dünya düzenime, her gün olan biten olaylara karışma! Gününü kurtarma derdinde ol, karın tokluğuna çalış. Hiçbir adaletsizliğe ses çıkarma. Tam olarak bir modern kölelik! Sevgi yok, saygı yok, vicdan yok, ruh yok, tepki yok... Mecburen çalışan, mecburen birbirine katlanan, mecburen görüşen hatta mecburen yiyip içen robotlaşan, adına insan denen canlılar topluluğu…