Twitter, biliyorum çoktan X oldu. Sadece adını değiştirmedi, gerçekten tıpçıların kullandığı anlamda X oldu. Twitter'ın en baştan itibaren çok sorunlu iki yönü vardı. Bunlardan biri; kullanıcıların o ortamı sınırsız özgürlük ortamı sanmasıydı. Görece iyi vakitlerinde de bu bir şirketti. Buna rağmen sınırlı da olsa, sorunlarına rağmen başlarda bir imkân olarak görüldü. Fakat çok hızla kirlendi, bozuldu, bizim gibi toplumların bozulmasını da hızlandırdı. İkincisi; kuruluş ve işleyiş mantığıyla ilgiliydi. Sürekli türlü türlü değişiklik ve güncelleme yapmasına rağmen en başından itibaren bir tek şeyden asla vazgeçmedi. Hiçbir zaman Twitter'da (daha sonra X'te) yazdığınız bir mesajın altına yazılan olumlu veya olumsuz, ilgili veya ilgisiz bir mesajı silme, kaldırma hakkını size tanımadı. O kadar ki, kişiyi engelleyebilirsiniz bile, sessize de alabilirsiniz, -hatta birkaç kümeye göre, kimlerin yorum yapabileceğini de genel olarak belirleyebilirsiniz- ama asla size musallat olan o dokunuşuna dokunamazsınız. Böylece kullanıcıların birbirine musallat olmasının yolunu döşedi. Hatta musallat olanları koruyan bir tutum benimsedi. Böylece, en baştan itibaren troller, saldırganlar, linç kampanyacıları için bataklık bir ortam oluşturdu. Bunu, kullanıcıların negatif duygularını birbirine yönelterek, belki ifade özgürlüğü vb. adı altında agresif, yıkıcı, kavga edilen bir yer inşa ederek yaptı. Orada bulunmayı, karşıtlarıyla savaşmayı adeta insanlara bir erdem gibi sundu. Fakat kullanıcıların gece gündüz kendi alanında kalmasını, nöbet tutmasını, birbirini izlemesini ve türlü adlar altında propaganda ve manipülasyon savaşları yapmalarını kışkırttı. Böyle yaparak, kullanıcı sayısını artırdı; insanları bağımlı hale getirdi; ekonomik menfaatler sağladı. Aslında bunların ötesinde başka bir şey daha yaptı: Hem çeşitli bilgilerin kendisi üzerinden paylaşım ve dolaşımını sağladı hem de zaten buna teşne olan bizim gibi toplumlarda kirli bir kültürü ekti. X olduktan sonra da, insanların birbiriyle sağlıklı iletişim kurmasını, adına algoritma dedikleri türlü gizli kapaklı ayarlarla sınırlandırdı, engelledi ve insanları ekonomik bir meta haline getirdi. Artık kullanıcılar arasında takip etmek veya edilmek denilen şey sadece biçimsel, içi boş, anlamsız bir şeye dönüştü. İstediğine, istediğini, istediği şekilde gösteren veya görünmez kılan bir yere dönüştü. Hâlâ o ortamda varolmak için canını dişine takıp, görünür olmaya, türlü yollarla etkileşim sağlamaya çalışan kimseleri gördükçe üzülüyor, şaşkınlık yaşıyorum. O kişiler adına, toplum adına ve kendi adıma. Hâlbuki, öyle bir ortamın ve mekanizmanın insanlar arasında saygın ilişkiler üretmesi ve kullanıcılara tam, doğru, yararlı bilgiler sunması ne kadar mümkün olabilir?

Peki ne görüyor, ne düşünüyorum?

İnsanların "Twitter'da kullanıcım 'artıyor" veya "azalıyor" diye şikâyet etmesi veya böbürlenmesi boşuna. "Mesajım birilerine ulaşıyor" ya da "ulaşmıyor" diye sevinmesi veya yerinmesi de. Çünkü, orası başka bir şey veya yer. Peki nasıl bir yer? Gündem kovalayarak, kalabalıklar arasında birbirini çiğneyerek ömür tüketilen bir yer. Aç kurtlar gibi anlık gündem tüketenler ile oradaki gayri insani ilişkilere ve hâllere bağımlı olanlar için biçilmiş kaftan.

Benim çözümlerim şunlar oldu.

Hem kişisel kullanıcı hesabımın hem de koordinatörlüğünü yaptığım bir mecranın ücretli aboneliğini bugün iptal ettim. Haziran sonu gibi abonelikler sona erecektir. Orayı yine belli ölçüde bir duyuru alanı olarak göreceğim; belki ara sıra yine ufak tefek görüş paylaşmak için kullanacağım. Fakat başından beri, hem kişisel hem toplumsal açıdan faydalı olduğuna inandığım, ülkemizin, toplumumuzun bugünü ve geleceği için kıymet verdiğim "Okuryazar"ın ve "Ülkemiz ve Biz" platformunun gelişimine ağırlık vereceğim. (Merak edenler, çok sayıda nedenden sadece birini Fahrenheit 451 filminde bulabilir). İnsanlığa, dünyaya, topluma ve ülkemize dair fikirlerimi, duygu, düşünce ve görüşlerimi ileti veya mütevazı yazılar olarak Okuryazar'da paylaşacağım. (Okuryazar ya da Ülkemiz ve Biz nedir diyenler, girer kendileri incelerler, bir kanaat edinirler.) Benzer duygu ve düşünceleri paylaşan, hayatımızda bir şeyler eksik veya ters gidiyor hissine kapılan, oralarda gündem peşinde koşmaktan yorgun düşen, ya da insanların iştahla paylaştığı hep aynı anlık, geçici, yüzeysel şeyler karşısında "Neredeyiz?", "Neden bu haldeyiz?", "Neler yapabiliriz?" diyen arkadaşlara belki bir fikir verir, bilemiyorum. Her neyse, hayata dair alınan küçük, sevimli kararlar bazen taze, serin, güzel, keyifli bir soluk almak anlamına gelir. Ben şu an böyle hissediyorum. Ha, bu arada bir şey daha söyleyeyim; dürüst, ahlaklı, samimi, mütevazı, ülkesini seven, toplumuna değer katan, çalışkan, gayretli insanları her zaman sevmiş, eşsiz kıymet vermişimdir. Öyle insanların bir sözü, bir bakışı, bir fikri, bir önerisi, bir sohbeti bana her zaman iyi hissettirmiştir ve şimdi de öyle. O ortamda ben bu insanları bulamıyor veya göremiyorum. Olmadığından değildir eminim. Ya ben göremiyorum ya da ortam buna müsait değil. Onun için öyle yerlerde ömür tüketeceğimize, Yunus'un dediği gibi; Gelin tanış olalım İşi kolay kılalım Sevelim, sevilelim Dünya kimseye kalmaz. demenin, insana iyi hissettirdiğine ve hayatı anlamlı kılacak bir pencere açtığına inanıyorum. Öyle işte... Dilerim hayat gönlünüzce, hafif, huzurlu, mutlu, yaşadığınıza değecek güzelliklerle dolu olsun...