Yaşadığımız gezegende henüz çözümlenememiş bir sürü problem var. Örneğin küresel ısınma, savaşlar gibi. Biraz daha derine indiğimizde aslında bedenen tam ama ruhsal olarak parçalara ayrılmış bir kişinin problemleri “Tek üzüldüğün şey bu olsun,” olarak nitelendirilir: yalnızlık. Aslında kavram ve sözcük anlam olarak çok kolay bir konu, evet. Hatta dışarıdan bakınca olağandışı bir şey gözlemlemek imkanlı olmayabiliyor. Bakıldığında tek başına kalmış bir birey gibi görünür, ancak hissedilen daha derindir ve acı verir. Yalnız kalma konusunda işin en garip tarafı, insan nüfusu giderek çoğalıyor. Bundan iki yıl önce gezegende yedi milyar insan varken yalnızca yedi yüz otuz gün içinde bu sayı bir milyar insan daha artmıştır. Neden insan sayısı çoğaldıkça yalnızlaşıyoruz? Madem bu kadar çoğuz, neden yalnızız, neden böyle hissediyoruz ve gerçekte neyiz? Bunların başında gelen konuları sizin için derledim. Özgüvensizlik, başlı başına bir sorun. Maalesef her geçen gün değişen güzellik standartları; kadınların erkeklerde, erkeklerin kadınlarda beğendiği şeylerin değişmesi; farklılıklara saygısızlık kişinin özgüvenini kırıyor. Farklılıklarına saygı gösterilmediğini gören kişi, toplumdan uzaklaşıyor ve içine kapanıyor. İşin kötü tarafı artık kendinden nefret ediyor, kendine kin beslemeye başlıyor. Kendisini sevmediği için başkalarıyla da iletişim kurmakta zorlanan birey zamanla yalnızlaşmaya başlıyor. Kimse kalkıp burnun koklamaya, gözün görmeye, ağzın yemek yemek ihtiyacını karşılama, kulağın duyma ve ellerin dokunma ihtiyacı için yeterli ölçüde tasarlandığını, güzel gözükmesi gerekmediğini savunmuyor çünkü bu algıyı yükleyenlerden korkuyor. Ve farkında olmadan daha da yalnızlaşıyorlar. Bu durumun bir başka örneği ise zenginlik, giyim tarzı. Eğer “herkes gibi” giyinmiyor veya herkes gibi bakım malzemelerin, takıların yoksa toplumda dışlanıyorsun. Tabii olay sadece görünüşte bitmiyor maalesef. İnsan ilişkileri de yalnızlığa bir adım daha attırıyor. Özellikle cennet vatanımız içinde gerçekleşen birtakım olaylar, dolandırıcılık, yalan ve sahtecilik, bağlanma ve bağlanamama gibi durumlar da insanî ilişkileri zedeliyor ve insanı yalnızlaştırıyor. Maalesef ki bu durumda atılabilecek adımlar, güzellik algısını yıkmaktan daha zor. Çünkü güzellik algısı değişme giriyor, zamanla eskiyor ve yeni şeyler popüler oluyor. Böylece herkesin en az 1 şansı da olsa oluyor. Ancak insanların benimsediği duygular, doğru bildiği davranışlar artık zihniyette programlandığı gibi bırakma aşaması da zorlaşıyor. İnsanî ilişkilerinde zarar görenler de güvenme konusunda çeşitli problemlerle karşılaşıyor ve yapamayacağını düşünerek içine dönüyor. İnsanlar arası ilişki demişken, aklıma bir unsur daha geldi: aile. Aile kavramı basittir. Bir anne, bir baba, çocuk veya çocuklar falan. Ancak iş yalnızca çocuk doğduğunda bitmiyor. Maalesef ülkemizde ailelerin yanlış tutumu asla son bulmuyor. Örneğin, başarısız olunca sevilmeyen çocuk, ailenin sorumluluklarını çocuğun yüzüne vurma, değer hissetmeme, kıyaslanma, asla beğenilmeme, istediğin işe saygı gösterilmemesi gibi. Bu durum dışarıdan bakılınca, “Ben o çocuğu koruyorum,”dur. Peki ya gerçekte? Ailesinin isteklerime göre şekillenen çocuk zamanla bağımlı hale gelir. Bir şey yapmak için bir komut bekler, isteklerini dışarı vurmaktan korkar, konuşmaz, duygularını yansıtmaz; kısaca özgüvensizdir. Her şeyin ailede başladığı dünyada unutmayalım ki her şey yine ailede bitiyor. Bir çocuğun çocukken nasıl yetiştirildiği karakterine ciddi anlamda yansıyor. Aile içi tutum çocuğun yalnızlığında büyük bir rol oynuyor. Maalesef ki özellikle cennetimizde her yıl gözlemlenen bir vaka var: eğitim sisteminin çöküşü. Peki, bu sistem nasıl yalnızlaştırır ki insanı? Eğitim sisteminin çöküşüyle ne öğrencilerin öğrenmeye, ne de öğretmenlerin öğretmeye mecali kaldı. Öğrenciler isyanda, her yıl biraz daha fazla çocuğumuzu kaybediyoruz… Zaten bir şey başarıp düzgün insan olan kişi sayısında büyük bir azalma var. E başarılı insan başarısızı istemez, başarısız insan başarısız bir tablo çıkarmak istemediği için başarısızı istemez. Aile başarısız çocuk istemez, akraba istemez; arkadaş, sevgili, yakın, uzak, sokaktaki herhangi bir insan da istemez. Eee… kimse tarafından kabul görmeyen birinin etrafında ailesi bile kalmadı ki, ne sosyalliğinden bahsediyoruz? Aynı eğitim sistemi gibi insanlar var hayatta, manipülatif, narsist… Ne yaparlarsa ancak kendi hayırlarına olur mesela bu iş. Başkasının başarısını kabullenmeyen, kıskançlardır. Bu insanlar sizi yanında tutmak için ne gerekirse yapar. Tabii insanoğlu saf bir varlıktır. Kendisi henüz manipülasyon halindeyken kendisini yöneten kişinin insanlara onun hakkında nasıl atıp tuttuğundan habersiz, mutlu olduğunu sanıyordur. Aslında giderek körleşiyor ve etrafındakilerden oluyordur. Bu durumun dezavantajı, tekrardan insanlarla iletişim kurmakta zorlaşma, kendini kanıtlama zorunluluğu, güvensizlik gibi problemlerle karşılaşmadır. Çözülmesi zordur, hatta eğer manipülatif kişiyle fazlaca zaman geçirilirse belki hiçbir zaman insanlarla düzelmeyecek bir bağ olacaktır. Peki, hiçbir şey yapamaz mıyız? Elbette yapabiliriz. İnsanoğlu ümitsizleşirse evet, elimiz kolumuz bağlı otururuz. Ancak unutulmamalıdır ki, çözümlerin sınırı yoktur. Gerekirse o zar 7 bile gelir. Mesela güzellik algısını yıkabiliriz. Bunu yıkarsak yalnızca yalnızlık değil, ten, ırk, ülke ayrımcılığını da yıkarız. Ebeveyn olmak için gerçek bir ebeveynin nasıl davranması gerektiğini öğrenebiliriz. Karakterimizi değiştirip güvenilmez biri olmadığımızda hem kendi hem de halkımızın hayrına iş yapmış oluruz. Öğrenciler için daha basit, o yaştaki bir çocuğun anlayabileceği tarzda bir eğitim modeli mesela… Kısaca, o zarın 7 gelmesine gerek yok. Değişsek yeter. Lavender Realstar Instagram: @aurasli.002 TikTok: @gercek.isik6 Snapchat: @ysaa6682