Uzun zamandır yokum aslında. En son yazdığım yazının üstünden çok geçti ve çok şey değişti. Beni sorarsanız iyiyim. Çok farklı dertlerim var artık. Başka sorumluluklar, başka insanlar, en önemlisi başka bir şehirdeyim artık. İyi geldi mi, bilmiyorum. Ama benimle gelenler bitti biliyorum. Eski yazılarımı okudum az önce. Yalan yok gözlerim doldu. Üzüldüm biraz kendime. O zamanlar herkesin içinde yalnızmışım çünkü. Şimdi kimsesizliğin içinde. Bana iyi gelen çok şey varmış da ben hep bir tanesine takılmışım. Şimdi o birçok şeyde gözüm. İnsan kaybedince anlarmış ya, elinde ne eksikse gözü hep onda olurmuş. İşte benimki de o hesap. Gece on ikide eve geldiğimde oflamazmışım mesela. Sevmediğim bir yerde çalışmak zorunda olunca anladım. Evdeki işler hiç zor gelmezmiş. O şarkıyı kız kardeşinle aç da akşama kadar temizlik yap istersen. İçimde hiçbir şey birikmezmiş. Karşı yatağımdaymış hep dinleyen. Yol bana hiç uzun gelmezmiş, ait olmayınca fark ettim. Hayal ettiğim evimdeyim ama evimi kaybettiğimi yeni anladım ben. Gerçek ailemi topladım ama aile dediklerimden koparıldım. Güzelleştirmek adında hep üzüldüm ben. Gittim ağladım. Kaldım ağladım. Topladım yine ağladım. Hiç kendi adıma alamadım kararlarımı. Hep başkalarının mutlulukları arasına sıkıştırdım kendimi. Daraldıkça geldim. Yazdıkça biraz daha idare ettim. Bugün neden mi geldim? Bugün hissedildim. Garipmiş biliyor musunuz? Kalakaldım biraz. Duygulandım. Sevindim. Sevinçten doldu gözlerim. Oturdum bir kaldırıma daldım gittim. O kadar sorulmamış ki bana daha önce bu, şu ufacık sorunun altında ezildim. Soru mu neydi? Bugün bana günün nasıl geçti diye sordu biri. Üç gün önce tanıştığım biri. Sorunun cevabı çok belliydi de cevap vermekte çok zorlandım ben.