Dün olduğu gibi bugün de insanın hayatındaki en acı ve yakıcı yoksulluk sanırım dost yoksulluğudur. Bugün dünden pek farklı değil, belki daha dramatik. İmkânlar artarken güven azalıyor; araçlar çoğalırken iletişim ve samimiyet eksiliyor. İşte bu noktada eski bir ses yankılanıyor. Seyyah olup şu âlemi gezerim Bir dost bulamadım gün akşam oldu Kendi efkârımla okur yazarım Bir dost bulamadım gün akşam oldu Türkçesi şu: Adam yok, güven yok, dayanışma yok, büyük yok, küçük yok, organizasyon yok! Akıl yok, fikir yok, dürüstlük yok, samimiyet yok, konuşmak yok, danışmak yok. Herkes bildiğini okur. Herkes, gemisini kurtaran kaptan! Fakat bütün gemiler batık. Gam, keder dağları aşar. Yazan çoktan yazmış bu toplumun hikâyesini. Kul Himmet biz doğmadan söylemiş hâlimizi. Boşuna dövünüyoruz. Boşuna çırpınıyoruz, ahuvah ediyoruz. Kul kaderini yaşarmış. Bir adım sonrası arabesk! Neo-arabesk, neo-acıların kadını yahut acıların çocuğu. Neo-batsın bu dünyalar.

Gün Akşam Olmadan

Ya da, bir ihtimal daha var... Yüzyıllar önce söylenen bir söz, bugün hâlâ taze kalabiliyorsa, mesele ferdî değildir. Bir şairin sitemi, bir toplumun fotoğrafına dönüşmüşse, durup düşünmek gerekir. Arabesk bir feryat kolay. Zor olan, kanıksanmış ya da öğrenilmiş çaresizliği değiştirecek iradeyi göstermek. Belki mesele dost bulamamak değil; dost olamamaktır. Belki eksik olan iradedir. Belki tüm mesele, dağınık enerjiyi bir araya getirebilmektir. Ayrı ayrı çırpınmak yerine birlikte hareket edebilmektir. Ve bunun için bir araya gelme iradesi gösterebilmektir. Gün akşam oluyorsa, sorulması gereken soru belki şudur: Karanlığa küfretmeden, kim bir mum yakacak iradeyi gösterecek? Kim, "Güven nasıl kaybedildiyse yeniden inşa edilir", "Nasıl yitirildiyse dayanışma yeniden öğrenilir" diyecek? Kim, fırsat kollamak, çaresizce ah vah etmek, ya da başkasından beklemek yerine, "bir yerden başlamak gerek" diyecek? Dost arayıp bulamayan değil, dost olan toplumlar ayakta kalır. Gün akşam olmadan.