Herkesin herkesin kurdu olduğu bir zamandan geçiyoruz. Toplum zayıflıyor, anomi, kuralsızlık, normsuzluk yaygınlaşıyor. Kaynaklar dengesiz dağılıyor. Geçim zorlaşıyor. Gelecek kaygısı ve umutsuzluk koyu bir sis örtüsü gibi toplumun üstüne çöküyor. Bu hayra alâmet değil. Hâl böyle iken, başta siyasetçiler olmak üzere toplumda pek çok kesim "oldu bitti" peşinde koşuyor. Böyle bir hâl belki "batan geminin mallarını kapmak" veya "yangından mal kaçırmak" sözleriyle anlatılabilir. Hep söyledim, yineliyorum. Tek çıkış yolu, dürüst, ahlaklı insanların iyi niyet ve samimiyetle asgari müştereklerde bir araya gelip konuşması. Sen-ben demeden, toplumda huzur ve güveni artıracak şekilde hayırlı, güzel işler yapması, herkesin birbirine az veya çok bir dayanak, ışık olması. İnançsızlık, güvensizlik, karamsarlık öldürür. Kimse bir kişiyle ne olur ki demesin. Kötülüğün yayıldığı gibi iyilik de yayılır. Bir, bir dürüst ahlaklı, samimi insanların birbirine dokunmasıyla çöller vahaya döner. Cehennemler de cennete. Mesele şu; bizler, tek tek bireyler olarak ve tümümüz toplum olarak cehennemi mi tercih ediyoruz cenneti mi? Cehennemi değil, cenneti seçiyorsak, bunun için ne yapıyoruz? Tek tek bireyler olarak ve tüm toplum olarak hangi küçük adımı atıyoruz? Bunun için en küçüğünden en büyüğüne hangi iyi güzel, hayırlı, faydalı tohumları ekiyoruz toplumda? Tüm mesele bu. Sevgilerimle...