Bir hedefi olmalı insanın. Bir duruşu olmalı. Hayata gelmesinin sağlam bir amacı olmalı. Kendini gösteremediği koşullardan hemen uzaklaşmalı. Kendini yenileyebilecek koşullar oluşturmalı. Çevresini de kendine kolaylık sağlayan insanlardan kurmalı. Zorlaştıran değil, kolaylaştıran insanlar. Eğer ki bunları oluşturabilirse bil ki o insanın mutlu ve başarılı olmaması için hiçbir sebep yok. Maalesef koşullarımız sürekli insana gam keder eken kavga gürültü içerisinde geçilen günlerden oluşmakta. Bu koşullarda da bir insanın başarılı olması normal koşullarda beklenemez. Oysaki o insan mutluluğun ne olduğunu bilebilseydi belki de dünyada her şeyin dünyevi olmadığını görebilirdi. Fakat toplumun depresif durumu maddi düzen üzerine kurulmasından mütevellit. Biz çocuklarımızdan iyi insan olmasını değil, iyi bir meslek sahibi olmasını istiyor ve mutluluğu öğretmiyoruz. Dert, keder anlamında buhranlı bir iklimde yetişen çocuktan mutlu bir birey yetiştiremezsin. Bunun yanında bir de başarılı olmasını istiyorsun, aynı yöntemlerle farklı sonuçlar bekleme. Sonuç çoktan belli.