Sobanın, aslında sıcak bir şey olduğunu beş parmağımızı da kızartmadan öğrenmemeye yeminli çocuklardık biz. Anlamak için dokunmak gerektiğini, acı da olsa tatmak gerektiğini düşünürdük. Ne ara mutfak robotu ile yarışır olduk? Parçala! Doğra! Suyunu sık! Ne elim koktu derdi var, ne de parmağımı da protein niyetine doğradım derdi. Oh! Mis! Üzgünüz... Yara almadan yara sarmayı öğrenemedik. Eldiven gibi gerçekle aramıza giren kalkanlar yaptılar. Bazen korudu, ama daha çok hissizleştirdi. Toprak pistir diye tohum ektirilmeyen bir neslin, aşikârdı; topraktan gelene yabanileşmesi... Üzgünüz, tohum ekmek denilince ziraat geçti aklımızdan. Onun ehli başkaydı; yüreklere ekmenin sırrına eremedik.