İnsanların hayatında hiçbir şekilde yer edememek beni üzüyor. Herkes beni hayatından kolay bir şekilde çıkarabiliyor. Hatalarımı yüzüme vurup sanki kendileri hayatları boyunca hiçbir şekilde hata yapmamış gibi davranmaları beni sinirlendiriyor. Kendime de kızıyorum, hayatlarında hiçbir yer etmediğim insanlar için hala salak gibi üzülüyorum ve özlüyorum geçmişi. Kendim çok fazla yanlış yapmış olabilirim ama yanlışlarımla beni kabul edebilecek kimseyi tanımıyorum. O yüzden gerçek insan sevgisine inanmıyorum. Çıkarlar doğrultusunda ilerlemiş insanlar onlar. Bir neden için beni seven insanlar. Her yanlışlarında, her doğrularında yanlarında durduğum insanlar beni bir hatamla kapının önüne koydular. O yüzden kendime bir ders: Hiç kimse senden daha önemli değil. Onları affetmek istersem eğer bir gün, buraya gelip neler yazdığıma bakıp, bana neler çektirdiklerine bakıp, ben de onları kapı dışına atacağım. Şimdi herkes gittiği yeri mutlu etsin, kalan kimsem kalmadı zaten. Tek başıma dimdik ayakta durma zorunluluğumda kendime başarılar.