Minik Asım top sektirir, Bir, iki, üç diye sayar. Yüzlerde bir gülümseme, Gözleri parlar o an. Asaf koşar rüzgâr gibi, Alkışlar yükselir tribünden. Betül resim çizerken, Dünya renklenir birden. İyi olanı överiz, Güzellikle süsleriz. “Aferin!” der, “Tebrikler!” Açar yaseminler, nergisler. Paylaşınca çoğalır Sevincimiz her zaman. Birlikte gülünce Dünya güzel o zaman. Top kaçar, boya taşar, Bazen işler duraklar. Bir dost gelir, gülümser, Tüm dertler uçar gider. Bir gün top yine kaçar, Asım durur düşünür: “Yanlış mı yaptım acaba?” Ama vazgeçmez asla! Asım dener bir, iki… Sonra güler sevinçli: “Oldu mu? Oldu mu? Elli! Ne on, ne yirmi; oldu tabii elli!” Esma Doğan