İnsan kutsal sessizliğin boğazını ilk kelime ile kesti, o günden beri hepimiz birer katiliz. Ruhun engin okyanusunu 29 harflik bir bardağa sığdırabileceğini sanan bu kibir , aslında kendi mezarını kazıyor. Tanımladığımız her şey, o andan itibaren öldü. Bir sancıya isim verdiğimizde ham ve kutsal sızıyı alır yerine cansız bir etiket bırakırız .'Aşk' adını verdiğimiz o koskoca fırtınayı bir cam fanusa kaptır, sergilemeye hazır bir hatıraya dönüştürürüz. O bir yangın değil sergilenen bir küle dönüşür. Bizler yaşadığımız o devasa boşlukları parmaklıklara koyan acımasız gardiyanlarız. Oysa kelimenin dokunduğu her his tıpkı koparılan bir çiçek gibi elinde kaldığı an solmaya başlar . Unutmayın , sustuğumuz yer sadece düştüğümüz çukurdur. İnsan , kelimeler boğazına dizilip nefessiz kaldığında gerçekten konuşmaya başlar.