Kedim poşet getirdi, içi dolu kalem. Dağıttım dağa taşa, üçer beşer ona buna. Verdim arkadaşlara, verdim tanıdıklarıma, poşette kaldı boş hava. Gel zaman, git zaman. Sordum: “Kalem bitti mi?” Hepsinin cevabı aynı idi. Kalemtraş görmemiş, hiçbiri tükenmemiş. Kalemler eski fakat yeni gibiymiş, yazılıp çizilmemiş, bekleyip durmuş. Kimsede yokmuş zaman, öyle şaştım ki aman. Bana da sordular, benimse çoktu zaman. Kalemdi dedim olmayan.