GEÇMİŞİN İZLERİ Sahne 1 – DIŞ / GÜN / PARK Esra ve Emre parkta karşılaşırlar. Çarpışırlar. Esra’nın elinden kitapları düşer. Emre şaşkın gözlerle Esra’ya bakar. Gözlerinden iki damla yaş süzülür. Kalbinde ince bir sızı hisseder. EMRE: Esra, bu sen misin? Gözlerime inanamıyorum. Yıllar sonra seninle yeniden karşılaşmak… ESRA: (Emre’nin gözyaşlarını siler. Kalbini tutar, kalbinde ince bir sızı hisseder. Gözlerinden iki damla yaş süzülür. Birbirlerinin gözyaşlarını silerler.) Evet, benim Emre. Yıllar sonra yeniden karşılaşmak, senin de dediğin gibi. Sahne 2 – İç / Gün / Park Kafe Esra’nın masasının üzerinde duran telefonu çalar. EMRE: Esra, nasılsın? Ben Emre. Seninle bir kahve içebilir miyiz? Lütfen, konuşmamız gereken şeyler var. Esra büyük bir heyecanla telefonu açar. ESRA: Teşekkür ederim, sen nasılsın? Peki, olur, görüşelim. Neredesin? EMRE: Park Kafe’deyim. Hatırladın mı? Her şeyin başlayıp, her şeyin bittiği yerdeyim. ESRA: Hemen geliyorum. Sahne 3 – DIŞ / GÜN / PARK Kafe Emre kahvesini yudumlamakta, Esra’yı beklemektedir. Çok gergindir. EMRE: Hoş geldin, Esra. ESRA: Hoş buldum! EMRE: Esra Hanım’a sade Türk kahvesi alabilir miyiz? ESRA: Unutmamışsın Emre. Hatırlıyorsun, hatırlamana çok şaşırdım. EMRE: Seninle ilgili olan her şeyi kalbime kazıdım, ilmek ilmek. Her gözyaşımda sineme seni kazıya kazıya gömmüştüm. Seni görünce her şey yeniden canlandı. (Tartışırlar, ayrılırlar. Gergin bir müzik çalar.) Sahne 4 – DIŞ / GÜN / PARK Esra ve Emre karşılaşırlar. ESRA: Konuşabilir miyiz, lütfen? (Emre gergin bir yüz ifadesiyle döner.) EMRE: Aramızda konuşacak ne kaldı ki? Artık her şey için çok geç. (Esra yalvarır.) ESRA: Ne olur, bana bir şans daha ver. Biliyorum, seni çok üzdüm. Özür dilerim! Özür dilerim! Özür dilerim! (Emre öfkeyle konuşur.) EMRE: Yıllar sonra hangi yüzle karşıma çıkıyorsun? Geçen günkü konuşmadan sonra hâlâ görüşmek istemen... ESRA: En azından bana bir kere şans ver. Bana hiç mi güvenin kalmadı? EMRE: Güvenmek mi? Benim karşıma yıllar sonra çıkıp güvenmekten mi bahsediyorsun? Yıllar önce ben sana güvenmiştim. Ben seni… Sen kariyerini seçtin. O yüzden sana güvenmemek için geçerli sebeplerim var. ESRA: Herkesin ikinci bir şansa ihtiyacı vardır. EMRE: Ben sana o şansı defalarca verdim. Konuşmak mı istiyorsun? Hadi, konuş. Bu sefer beni yalanlarınla kandıramayacaksın, bunu bil. ESRA: Tamam, çok haklısın ama sana anlatmam gereken şeyler var. EMRE: Yıllarca sustun, şimdi mi konuşmak aklına geldi? ESRA: Susmak da bir çeşit intiharmış meğer. Söyleyemedikleriyle de kıyarmış insan canına. O zaman senin için susmak zorundaydım. Eğer senden vazgeçmeseydim, sen zarar görecektin. Ben senin için... EMRE: Devam et! Evet, sen benim için ne yaptın? Her zaman bunu yapıyorsun. İnsanlar hiç değişmezmiş ya, sen de hiç değişmemişsin. EMRE: Artık konuşma sırası bende. Sen sus, ben konuşayım. Yıllardır susmaktan başka ne yaptın ki? Konuşma sırası bende. Devam Edecek...