Hani mübarek bir ay gelir geçer de ömürden, Oruçluymuş gibi devam eder ya insan susamışlığına, İşte böyle alışmıştı hücrelerim yokluğuna. Sonra geldin ve o gün içtim hatıraların ab-ı zehrini. Ayakkabıya giren küçük bir taş parçası gibi, Rahatsızdı yüreğim… Sonrasızdı zaman… Sonra, sızdı şehrin tüm kalabalığı o an. Bir ben yalnız… Sanki bir ben yalan… … Uzun soluklu yolculukların kıyısındayım şimdi. Dilimde hep aynı nakarat, Kafasını ütülüyorum o mürur yılların. Acıyla buruşan geçmişin üzerinde gidip geliyor, Gözyaşımdan tevarüs eden buhar. Yağmurun suçu yok, iliklerimde artık bu har. Gülmek fiilinin vefakâr oyuncusuydu bir zamanlar, Ağacın terk ettiği yaprak gibi solgun bu yüz. Müjde, suskun çığlıklarım! Yine nöbetinde vakt-i sonbahar. ||Merve Başyiğit