Kendinize ve yaptıklarınıza hiç böyle baktınız mı? Birbirinizi konuşarak, birbirinizi çekiştirerek, birbirinizi gırtlaklayarak; ancak birbirinizi çekiştirdiğiniz, birbirinizi gırtlakladığınız bir düzeni yeniden üretir, sürdürürsünüz. Bu durumda siz aslında konuştuğunuz, çekiştirdiğiniz, gırtlakladığınız kişilerin aynısı, sadece diğer yarısı oluyorsunuz. Bu kısır döngü içinde kendinizi tüketmekle yetinmiyor, bizler gibi, sizin kör dövüşünüze katılmayanların hayatını da mahvediyorsunuz. Onun için "biz ve onlar" diyenlerden, "ben iyiyim, sen kötüsün" diye ortalığı gerip toplumu zehirleyenlerden kurtulmanın tek, doğru ve ahlaki yolu toplumu ikili karşıtlık içine sokup, canına okuyan bu iki kesimi birden tasfiye etmekten geçiyor. Fakat şu koşullarda bunu böyle kavrayan insan kıtlığından dolayı bunun mümkün olmayacağını, maalesef birkaç neslin hayatlarının heba olacağını kolaylıkla söyleyebiliriz. Acı ama gerçek bu. Belki kahir ekseriyet, yani kahredici çoğunluk denilen o kötü tabirin gerçek manası da bu. Bu işlerin ve hâllerin hiçbir vakit müsebbibi olmayan benim gibi kimselerin de, büyük acısı ve talihsizliği bu. Göz görüyor, gönül katlanmıyor. Aklın yetiyor, gücün yetmiyor. Sen ekmiyorsun ama başkasının ektiği kötülüğü biçmek zorunda kalıyorsun. Hayatın her anında ve yerinde. Kurunun yanında yaş da yanıyor. Sen de, nice masum canlar da, birbiriyle tepişen akılsız ve ahlaksızların çokluğu ve kötülüğü yüzünden nice bedeller ödüyor.