Yağmur dinmeden gel diyen Bir sesin eşiğindeyim Kapıyı değil İçimi çalıyorum bu gece Her gidiş Biraz daha derinleştiriyor aynamı Yüzümden sana bakan Bir eksilme kalıyor geriye Sokak lambaları kadar Titrek anılarım Işığı yaralı Gecenin kalbinde yürürken Adına yutkunup Yokluğunu çağırıyorum bu gece Her çağrıda Rüzgârı içeri almayan İçerden kaçanı saklayan Bir pencere daha Kapanıyor içimde Ben senimi kaybettim Zamanın cebine düştü gözlerin Her geçen saatte Biraz daha eskitildin Dokunamadığım her an Bir harfini düşürdü adının Şimdi seslendiğimde Eksik bir kelime gibi dönüyorsun bana Yorgun bir kentin Arka yüzüyüm bu akşam Işıksız sokağın son cümlesi İçimde susan çanlar var Her biri başka vedaya çalıyor Kimse dönüp bakmıyor Çünkü herkes Kendi yağmurunda ıslanıyor Sana gelmek isterdim Hem de çok Yolların haritası kayıp içimde Adımlarım Hatırlamanın eşiğinde Seni sayıp duruyor Bir adım daha atsam Bütün geçmişim çökecek üstüme Bir yıkıntıdan bahsetmiyorum Bir dua gibi kapanacak yüzüme Kalbimmm Terk edişinin ardında Sana ait her şeyi Kilitlemiş oda Beni bile sokmuyor içine Penceresindeki gökyüzünde Sadece gidişin görünüyor Her sabah biraz daha Karanlık uyanıyorum Işık Senden sonra geç kalıyor hep bana Sadece bir bana Seni çağırmıyorum Sakın alnını kırıştırma Üzülme lütfen Kıyamam ki biliyorsun Ben sana Kıyımkıyımım Sadece yokluğunu ağırlıyorum Bir misafir gibi değil Evin asıl sahibi gibi Kapıyı çalmadan giriyorsun içime Her seferinde Bir şeyler yerinden sökülüyor İçimdeki her şey yerini sorguluyor Hepsi bu __beyhude