Bizler bazen üzülüyoruz ve kırılıyoruz ama kimseye söyleyemiyoruz, çünkü çekiniyoruz. Birisini unutamıyoruz ve söylemekten yine çekiniyoruz, çünkü yargılanmaktan korkuyoruz. Bazense çok mutlu oluyoruz ve yine birilerine söylemek istiyoruz. Bu sefer de başkaları üzülmesin diye söyleyemiyoruz. Eğer içimizi dökmemek bizler için sıkıntı olmasaydı, belki bir problem olmazdı ama bizler insanız ve insanların içini dökmesi gerekir. Çünkü bazı duygular içeride kalırsa insana dert olur. “E biz madem kimseye söyleyemiyoruz, o zaman ne yapacağız, nasıl içimizi dökeceğiz?” diye bir düşünce geçebilir aklımızdan. Ama her şeyin bir çözümü vardır ve bunun da bir sürü çözümü var; bunlardan birisi de yazmak. Yazmak bizleri rahatlatır, başkalarını üzmemizi engeller ve bizimle dertleşir. Eğer bazı yazdığımız şeylerin biraz saçma olduğunu düşünüyorsak dahi, ne olacak sanki? Herkesin düşüncesi farklı sonuçta. Zaten bazılarına söyleyemediğimiz için yazmıyor muyuz? Çok istiyorsak kimseye göstermeyiz, olur biter. İnsanlar yargılayabilir belki ama sözcükler yargılamaz sonuçta, değil mi? Kısacası yazmak bizler için pelerinsiz bir kahraman ve bu kahramanı keşfettiğimizde ona gerçekten minnettar kalıyoruz.