İnsan bazen yalnız kalmayı seçmez. Yalnızlığa doğru yavaş yavaş itilir. Bir gün birine anlatmaktan vazgeçer, başka bir gün anlaşılmayı beklemekten… Sonra bir bakar ki eskiden onsuz yapamam dediği insanlara artık ihtiyaç duymadan yaşayabiliyor. Belki de insanın en büyük değişimi budur: Bir zamanlar varlığına değer verdiği insanların yokluğuyla yaşamayı öğrenmesi. Ben galiba o noktaya geldim. Eskisi gibi herkese yetişmek, herkesi anlamaya çalışmak, kırılmasınlar diye kendi kırgınlıklarımı görmezden gelmek istemiyorum. Sürekli bir şeyleri açıklamak, kendimi anlatmak, yanlış anlaşılmaları düzeltmek de artık yorucu geliyor. Kimsenin ne düşündüğünü, ne hissettiğini, neden öyle davrandığını çözmeye çalışacak gücüm kalmadı. Bir zamanlar kalabalıkların içinde kendime yer ararken şimdi kendi sessizliğimde huzur buluyorum. Telefonum çalmadığında eksiklik hissetmiyorum. Birileri aramadığında nedenini sorgulamıyorum. Bir yere davet edilmediğimde üzülmüyorum. Çünkü insan bazen beklememeyi de öğreniyor. Beklentilerini azalttıkça hayal kırıklıklarının da azaldığını fark ediyor. Bir de insanın kendi kendine yetmeye alışmasının başka bir tarafı var. Her işini kendi halletmeye, düştüğünde kendi kalkmaya, bir sorun çıktığında kimseden yardım beklemeden çözüm bulmaya alışıyorsun. Önce mecburiyetten yapıyorsun bunları, sonra alışkanlığa dönüşüyor. Zamanla yardım istemek aklına bile gelmiyor. Bir şey olduğunda önce kendine dönüyorsun. Çünkü biliyorsun ki bir şekilde yine halledeceksin. İşte tam da bu yüzden, her şeyini kendi başına yapmaya alışmış birinin hayatına girmek kolay değildir. Çünkü o artık birinin varlığına göre hayatını düzenlemiyor. Kendi düzenini kurmuş, kendi ihtiyaçlarını karşılamayı öğrenmiş, kendi yaralarını kendi sarmış. Birinin gelmesiyle eksik kalan parçalarını tamamlamasını beklemiyor. Hatta bazen birinin hayatına girmesi, alıştığı düzeni bozacakmış gibi geliyor. Zaten kendi düzenini kurmuş kendi sorunlarıyla uğraşan kişinin kimseye harcayacak enerjisi de kalmıyor.. Fakat bunun adı gerçekten huzur mu, yoksa insanın kendini korumak için etrafına ördüğü görünmez duvarlar mı, emin değilim. Çünkü kendi kendine yetmeyi öğrenmek güzel olsa da her şeyi tek başına taşımak kolay değil. İnsan yine de bazen içinden geçenleri anlatabileceği, yanında kendini savunmak zorunda kalmayacağı, varlığıyla yormayan birkaç insan olsun istiyor. Ama artık bu insanları aramak, bulmak, ilişkileri ayakta tutmak için çaba harcamak istemiyor. Belki de tahammülsüzlük dediğimiz şey, uzun süre fazla tahammül göstermiş olmanın bir sonucudur. Çok kez susmuş, çok kez alttan almış, çok kez anlamaya çalışmış bir insanın artık en küçük şeye bile yorulması bundandır. Şimdi kendime daha çok dönüyorum. Herkese yetişmek yerine kendime yetişmeye, herkesi anlamak yerine kendimi dinlemeye çalışıyorum. Kimsenin hayatında vazgeçilmez olmak gibi bir derdim de kalmadı. Çünkü galiba ben yalnızlığı seçmedim. İnsanlara yetişmeye çalışırken kendimden uzaklaştım. Her şeyin üstesinden tek başıma gelmeyi öğrendim. Şimdi yeniden kendime dönüyorum.