Yalnızlık, çoğu zaman gürültüsüz bir fırtınadır. Dışarıdan sessiz, içeriden çalkantılı. İnsan kalabalıkların ortasında da yalnız olabilir; çünkü yalnızlık, çevredeki insan sayısıyla değil, içimizdeki boşlukla ölçülür. Bir odada tek başına oturmak değildir yalnızlık. Bazen en yakınlarımızla konuşurken bile hissederiz onu. Anlaşılmadığımızda, dinlenmediğimizde, varlığımızın fark edilmediği anlarda… Yalnızlık, kendini tanımanın en keskin aynasıdır. İnsan, yalnız kaldığında düşünmeye başlar. Kim olduğunu, ne istediğini, neyi kaybettiğini… Sessizlikte yankılanan sorular, çoğu zaman cevaptan daha gürültülüdür. Ama yalnızlık sadece bir eksiklik değildir. Bazen bir ihtiyaçtır. Kalabalıklardan uzaklaşıp kendine dönmek, iç sesini duymak, yeniden şekillenmek için bir duraktır. Yalnızlıkla barışmak, kendinle barışmaktır. Onu bir düşman gibi görmek yerine, bir öğretmen gibi dinlemek gerekir. Çünkü yalnızlık, bize en çok kendimizi anlatır. YALÇIN SEVİM