Geçer bir çocuk Ellerinde taşlar Ve önünde dizlerinin Dayanamayacağı Aşılamayan yokuşlar Göğünde duman Gözünde dumana karılan Umutlar kadar Yorgun hudutlar... Balon versen almaz Kanat versen uçmaz Eşiğinde tükenmişliğin Yine de Utanmaz yüreklere yenilmeden Yeni güne gülümser usanmadan... ​Biriktirir avucunda Dünyanın sustuğu yerden kalanları Ve annesinin sesinde Biriken tuzlu hazan... . Tozlu pabuçlarında Yarım kalmış oyunların izi Sırtında Koca bir şehrin dilsiz yükü... ​ Üzerine gelen Biriktirdiği gölgeler... Sorsan anlatmaz Anlatsa, lügatler yetmez... ​Geçer çocuk Kendi kıyametinden Sağ çıkmış bir ihtilâl misâli... Yüzündeki o çizgi Kader değil, Dünyanın Dilsizliğinin En koyu lekesi En sessiz renginin En ıssız tonu... Oysa bir bilinse gülüşünün ardındaki Sancısız uykuların özlemi Belki uyanırdı Dünya Bu gamsız uykudan... . Belki uyanırdı Dünya Bu tatsız uykudan... ...Şşşşsessizoldünyauyuyor...