gülüşünden bir serçe yakaladım senli ve gülceydi tüyleri şafaktan çalınmış pembe gözleri ise henüz fecre vaktinde sesleri hâlâ geceydi kalbi minik bir yanardağ gibi atardı dizleri kanasa sencece ağlardı kanatları mektepliydi ilk dersini rüzgara vermişti gülüşüyle taranmış saçları vardı rüzgarın sence bir bakış ekmişti her köşe başına sokak lambaları artık sencece yanıyor yanından geçen herkes kendini şiir sanıyordu tüm serçeler senceyi konuşuyor kent, serçelerinle senceyi anlatıyordu gökyüzüne bir "S" çizse sencece binlerce gelin feneri havalanırdı içinden tüm ihtimaller tüm rüyalar senceydi her bahar ve her uyanış gülceydi ölesiye tatlıydı ki kentin tüm çocukları serçende durmuş serçene gülcen vurmuştu sence konuşmak gülce bakmak demiştin ya işte öyle bir şeydi eylüldü tuhaf bir gündü gülüşünü bir kış ağzıyla bağırıyordu rengine G’sini yüzünde soldurmuş gülce’’ elinde boş bir kafes gözlerinde bin yıllık bir yorgunluk bana baktı sonra boşluğa avuçlarımdaki o sessizliğe S’ mi diye sormuştu kentin tüm serçeleri vurulmuştu sessizlik sende durmuş senliğe S’sizlik vurmuştu -boran