ben ışığın sülalesindenim halim bir çiy damlasının gül yaprağında biraz kederim var bir yudum çayım biraz şiirim karanfil kokusu kadar sevincim papatya falı kadar da niyetim gece var kadife uykulardan daha yumuşak düşler gerçeklerden daha berrak bir pencerem var içeri bakan gökyüzüyle turkuaz bir rüyanın içindeyim bir akşam düştü payıma bulutları hüzünle boyayan bir fırçası vardı ve bir derviş heybesinde hiç taşıyordu herkes ondan bir parça istiyordu bir rüzgâr dallara veda ederken özür diliyordu bir çocuk uğultuya “bekle” diyordu ve bir serçe takvim yaprağındaki pazar gününe yuva kuruyordu kızın biri gökyüzündeki ayı gümüş bir kaşıkla tabağına alıyordu ve bir balık atlasın ortasındaki sahra çölünde kum banyosu yapıyordu ve bir dilenci vardı kışın ayazını sıcak bir ekmeğin arasına sarıyordu ve bir kurt masal kitabındaki kırmızı başlıklı kızla dertleşiyordu karanlık bir kuyunun dibine merdiven dayıyordu bir hayalperest ve bir baykuş tarih kitabındaki kavimler göçünü seyrediyordu tozlu bir raftaki sözlükten kanatlar yapıyordu bir mahkûm ve bir karınca kâğıttan gemisiyle mürekkep denizlerini aşıyordu ve bir kedi coğrafya kitabındaki and dağlarının tepesinde uyuyordu yağmur gördüm toprağa dokunmadan evvel semadan izin istiyordu bir ney gördüm göğsünde binlerce gurbetin soluğu sızlıyordu güneşin turuncu saçlarından urgan örüyordu bir cellat güller döküyordu bir intihar kendi mezar taşındaki ismine mektup yazıyordu doğmamış bir bebek ve bir ölüm bir kelebeğin kanadında hayatın en süslü ve en sessiz kapısıydı _boran