Bir çocuğa “Sen harikasın” demek kolaydır. Asıl zor olan, onun gerçekten harika hissedeceği bir hayat deneyimi sunmaktır. Bugün birçok ebeveyn, çocuklarını motive etmek için güzel cümleler kuruyor: “Sen özelsin, sen yaparsın, sen çok iyisin…” Bu sözler kulağa hoş geliyor, hatta çoğu zaman içimizi de rahatlatıyor. Ancak çoğu zaman gözden kaçan önemli bir şey var: Çocuk, bu sözlerin içinde büyürken hayatın içinde yeterince yer bulamıyor. Çünkü özgüven, söylenen sözlerle değil, deneyimlenen sorumluluklarla gelişir. Bir çocuk kendi yatağını düzelttiğinde, sofrayı topladığında ya da kendisine verilen küçük bir görevi tamamladığında, yalnızca bir işi bitirmiş olmaz; aynı zamanda “ben yapabilirim” duygusunu da inşa eder. İşte gerçek özgüven tam olarak burada başlar. Sadece övgüyle büyüyen bir çocuk ise zamanla yaptığı şeyden çok, duyduğu sözlere ihtiyaç duymaya başlar. Bu da onu güçlü kılmak yerine bağımlı hale getirir. Bugün birçok çocuğun özgüven sorunu yaşamasının temelinde de bu vardır: Sorumluluk verilmeden özgüven beklenir. Oysa hayatın kuralı oldukça nettir: İnsan, yapmadan inanamaz. Bu yüzden çocuklara güven kazandırmanın yolu, onlara küçük ama gerçek sorumluluklar vermekten geçer. Çünkü çocuklar anlatılanı değil, yaşadıklarını öğrenir. Ve belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur: Biz çocuklarımıza sadece güzel sözler mi bırakıyoruz, yoksa onları hayata hazırlayan güçlü deneyimler mi?