Üç, yedi... sayılar mı azaldı yoksa ömür mü? Yirmi bir miydi ilk gedik yoksa kırk mıydı? Kritik günler bunlar takvimlerin utandığı benim sürüldüğüm senin yokluğu etinde hissedip aramaya düşmediğin Kaç mevsim devrildi ikinci eşiği geçeli üçüncüye kaç can borcumuz kaldı kaç canı vardı senzillsizliğin yahut bensizliğin Ya dördüncü Hani o kırklı günlerin derman bilmez sancısı bir günün bir asra teyelendiği meçhul sızısı Beklemek mi dedin o boşlukta dengede durabilmekte mi hüner Binsekizyüzlü günlerin tozunu yutmuşken ciğerim "Üç beş günün lafı mı olur" diye efelenmek isterken yı kı lı yo rum Şunun şurasında senin uçsuz bucaksız "orasızlığında," Orantısız zamanlara bölünmüş saat gibiyim Yelkovanım küsmüş akrebim zehirli kadran Düş mü dedin bir yudum çay mı Ay vakti çoktan kaçırdı demini kırık tabağı parmak uçlarımı kesti Ufuk çizgisi dağıldı deniz göğe karıştı Hiç bitmeyen eşikte şafak henüz kızarmadan Doğan günler batan güneşlerin enkazını biriktirdi Şimdi alnımın denize bakan ıssız kıyılarında tuzlu bir ürperti bitmek bilmeyen bir titreme kime nazlanıyorum ki yokluğun kahrımı hiç çekmezken Paslı bir anahtar dönüyor içimde Her dişlisinde senden bir iz benden bir sökük yirmi bire az var gibi kırka atmadanda virane gönlümü gelecekmişsin gibi bir ah sızıyor kapı eşiğinden dökükdöküğüm Ateşim mi çıkmış yoksa kara sevda mı sarmış surları B e k l e y e m i y o r u m bir yanım taş kesilmiş bekliyor Gelmiyorsun Gelmedin Cümlelerimin "belkileri" tükendi "Eğerler" yol kesen birer eşkıya şimdi "Keşkeler" kapıda upuzun arsız bir kuyruk Gölgesiz duvarlar üstüme yıkılıyor Şehir sus yüreğim enkazın en derininde hangi takvimi yırtsam altından gelmediğin gün doğuyor Toprak bile kabul etti yokluğunu ben bu zamanı ikna edemedim _beyhude #beyhude, azlâl #gülün bittiği yer