KAYBOLAN GÜZELLİKLER Yıldızlar gecenin sessizliğine şahitlik ediyorlardı. Ay ışığı yıldızlara arkadaşlık ediyorlardı. Gökyüzü ay ışığının ışıltısında kayboluyordu. Kahvemin kokusu ilkbaharın esintileriyle dans ediyorlardı. Çam ağaçları gecenin sessizliğini fısıldıyordu usulca. Sokak lambalarının ışıkları kedilerle şarkı söylüyorlardı. Birden gözlerim yeni yapılan evlere takıldı. Sanki doğa yavaş yavaş yok oluyordu. Her yer betonarmelerle yapılmış evlerle kaplanmaya başlamıştı. Eski güzellikler sessizce yok oluyordu. Kalbimde birden bire ince bir sızı beliriverdi. İnsanlar robotlaşmaya başlamıştı. Herkes komşuluk ilişkilerini, sıcak çay, kahve sohbetlerini unutmuşlar, sadece kendi dünyalarına kapanmışlardı. Bayram sevinçleri, gülen gözler, şekerler, çikolatalar bir bir yok oluyor, samimi bahçe sohbetleri siliniyordu sanki hafızalardan. Herkes kendi dünyalarına çekilmiş, güzel tatları unutmuşlardı. Sadece gökyüzündeki yıldızlar göz kırpıyorlardı. Gecenin sessizliğine şahitlik ediyorlardı. Birden korna sesiyle ürperdi içim. Havai fişekler gökyüzünü aydınlatıyordu. Geçici bir güzellik olsa bile izlemek güzeldi. Şehri aydınlatıyordu. Gecenin sessizliği kısa bir süreliğine de olsa yok olmuştu.