Bir serencamedeyim yine, Bitmedi bir türlü bu fasıl. Öyle bir fasıl ki Her salisesi asırlara bedel. Son bulmalı değil mi artık? Bu fasıl ve hengame... Neden? Bir kargaşada değil miyiz ama? Bugün de bitti tıpkı dün gibi. Ve ölümle daha da yakınlaştık. Çaydaki şeker misali Eriyip tükeniyoruz buralarda. Kimimiz bir derde deva, Kimimiz ise bi-deva, Bitiyoruz hiçlik varlığında. Duruyor karşımda kar misali Peçeteden devasa dağlar. Yanı başında ise küçük bir gölet, Sürdürüyor varlığını amansızca, Şeffaf bir zindan. Bir yudum daha tükendi, Eksildi canından cananın. Yazarken farazi cümleleri kalemim, Aslında ruhumla bütünleşiyorum ben. Biliyorum olmaz sana ömrüm. Zira şayeste değilim ben sana. Sen misin bana yar? Sen misin bana yoldaş? Ben sana vurgunum. Ben sana mecnunum. İki dudağının arasındadır, Olmayan varlığım. Vabesteyim sana ey yar! Ben eriyip gidiyorum, Çaydaki şeker misali Sen ise hem dertsin hem de deva. Ama neyleyeyim olmayan varlığımı ben?! Olmayan ömrüm bitap düştü. Zira sen yoksun yanımda. Ve yoksun artık ruhumun derinliklerinde. Ahvalini şerh eden ben şimdi mazindeyim. O güzel anılarındayım. Geçmiş anılarımız... Ah hatıralar! Yol alıyorum seninle birlikte, Meçhule doğru ama Mazindeki anılarındayım ben. Çünkü kıblegahım sensin artık. Tükeniyor ömrümüz. Bilmem ki neyi kime anlatmalı? Anlatmalı mıyız, bunu da bilmiyorum ya. Ömrümüz tarumar edilmiş, Bir zavallıyız sanki. Mücadele edilmeli, değil mi? Hiçlik varlığında tükeniyor olsak da Olmalı bir mücadelemiz, savaşımız hep. //alegodek//