Hüma misali bir karahindiba; Uçuşuyor gökyüzünün maviliğinde. Özgürlük coşkusuyla pervaz ediyor, Mülteci ve tutsak vatanımda. Kadehte özgürlüğümü sunmuş gibi, Sema yapıyor bir saki edasıyla. Andırıyor bir meyhane sarhoşunu Ya da çilegâhtaki bir zahidi. Kafesimizin güneşe bakan avlusunda; Bir nergis bakışlı süzülüyor aramıza. Sanırsınız ki bir bâd-ı sebâdır; İnsanlardan kaçıp gelen karahindiba. Firar ediyor yolunu kaybetmişçesine. Ve sığınıyor sıcak gönül kafesimize. Ab-ı hayata kavuşmuşçasına şen, Raks ediyor servi kametiyle rakkas. Bir meftûn, medhûş ve mecnûn gibi, Sanki dilbeste sevgilisini arıyor. Bundandır firar edişi belki de. Ah! Keşke olabilseydim sırdaşı. Ah!. Ey âvâre! Hadi gel otağımıza! Bir muştu ver bize maşukumuzdan, Hem nazlı hem de işveli olsun. Yaşamak için umut olur belki de. Bir pervane gelmiş ziyaretimize. Boynunda idam yaftası mahkûmun, Yanağına sevecen bir buse konduruyor. Sanki ertelemiş bu buse idamını. Bu buse… Bu öpücük… Kimin? Hangi aşıkperestin emanet busesi? Maşukundan aşığına gelen bir buse; Mazi öpüşmelerin devamıdır sanki. Saz çalan müebbet yemişe, Eşlik etmede cilveli bir bülbül. Gülümsüyor gökyüzünde tutsaklara. Sergerdan mahkûmlara el sallıyor. Mısralarıma ilham olan karahindiba; Özgürlük için vedalaşıyor asumana doğru. Belki de aşığın busesini götürüyor… Ve kayboluyor bir yıldız gibi. //alegodek//