“İyi niyet, davranışı haklı çıkartmaz.” Bu cümle, ebeveynliğin en görünmeyen ama en derin gerçeğini anlatır. Çünkü bir çocuk, anne babasının niyetini değil; ona nasıl hissettirdiğini yaşar. Birçok ebeveyn “Ben onun iyiliği için yapıyorum” diyerek hareket eder. Oysa araştırmalar gösteriyor ki, iyi niyetle yapılan ama çocuğun duygusal ihtiyacını karşılamayan davranışlar, çocukta anlaşılmama ve duygusal kopukluk hissi oluşturabilir. Bazen korumak isteriz ama aşırı kontrol ederiz… Bazen güçlü olsun isteriz ama duygularını bastırırız… Bazen mutlu olsun isteriz ama onun yerine karar veririz. İşte tam burada iyi niyet, farkında olmadan çocuğun gelişimini sınırlar. Uzmanlara göre, çocuğun yerine sürekli müdahale etmek ya da yükünü almak, onun kendi duygularıyla baş etmesini zorlaştırır ve özgüven gelişimini sekteye uğratır. Çünkü çocuk, “Ben yapamam, annem-babam yapmalı” mesajını içselleştirir. Daha da önemlisi, ebeveynin niyetinden çok, davranışın çocukta bıraktığı iz belirleyicidir. Bir ebeveyn çocuğunu çok seviyor olabilir ama öfkesini kontrol edemiyorsa, çocuk sevgiyi değil, korkuyu öğrenir. Araştırmalar, ebeveynin duygusal dengesinin ve davranışlarının, çocukta kaygı, güvensizlik ve davranış problemlerine yol açabileceğini ortaya koyuyor. Yani çocuk için gerçeklik, söylenen değil; hissedilendir. Bu yüzden ebeveynlikte asıl mesele “iyi niyetli olmak” değil, “farkında olmak”tır. Mükemmel olmaya çalışmak değil, hatayı fark edip onarabilmektir. Çünkü çocuklar kusursuz ebeveynlerle değil; anlaşılabildikleri, duyulabildikleri ve duygularının kabul edildiği ilişkiler içinde büyür. İyi niyet bir başlangıçtır, ama yeterli değildir. Gerçek bağ ise ancak doğru davranışla, doğru zamanda ve doğru duyguyla kurulur.