HOŞGELDİN HÜZÜN Hazan, hüzün, güz, sonbahar. Hüznü, derdi, kederi, üzüntüyü, ayrılıkları çağrıştıran mevsim. Sararmış, kurumuş yapraklar, kızıla, kahveye dönmüş yapraklar, gözyaşı, ağaçların dallarından düşen yapraklar. Birbirlerini seven insanların ayrılık mevsimi. Güz mevsimi nedense insanların birbirinden ayrılış, birbirlerinden koptukları mevsimdir. Sanki doğayla iç içe olduğumuzda da, çevreyi gözlemlediğimiz zaman da içimizi bir hüzün kaplar. Gözlerimizden yaşlar süzülür. Kuşların sıcak ülkelere göç ettiği, kişilerin şehri terk ettiği mevsimdir. Kuşların sürü halinde uçtuğu mevsimdir. Kumruların hüzünle sesini duyurmaya çalıştığı mevsimdir. Güvercinlerin masum gözlerle, içi yanık yanık baktığı mevsimdir. Kuşların şarkıları melodileştirdiği, şakıdığı mevsim geçmiştir. Sokaklarda çocuk cıvıltılarının kaybolduğu, şarkıların bestelendiği, insanların üzerine hüznün çöktüğü, ayrılık şarkılarının dinlendiği, hüzünlü müziklerin dinlendiği mevsimdir. Gecenin sessizliğini dinlediğimiz, rüzgârın uğultusunun, çam ağaçlarının kokusunun dağıldığının, yaprakların hışırtısının yoğun olduğu mevsimdir. Hayatımıza yeni gelen mucizeleri getiren, gökyüzünün kızıllığını izlediğimiz hüznü selamladığımız mevsimdir. Okulların açıldığı, okul telaşı, okul hazırlıkları, derslerin başlangıcı, okula, derse yetişme telaşının yaşandığı mevsimdir. Kışlıkların hazırlandığı, mevsimdir. Mevsimsel değişikliklerin yaşandığı mevsimdir.