İçinde bulunduğum hayatta kendime kattıklarım her zaman yetersiz kalmıştır; aynı doldurulamayan bir boşluk gibi. Ne yaparsan yap, hep geri kalmış hissedersin. Her zaman herkesin senden bir adım önde olduğunu öngörür, kötü hissedersin. Hiçbir çalışman diğer insanlarınki kadar iyi olamaz, takdir edilmez; yine ve yine hep kendini kötü hissedersin. Ne yaparsan yap, kendini karşılaştırmaktan ve kendi çabalarının takdir edilmemesinden dolayı hep içinde bir eksiğinin, bir boşluğunun olduğunu hissedersin. İşte ben bu duygudan çok yoruldum. Belki bencilce bir istek olabilir; diğer insanlar da o kadar çabalayıp alın teri dökerek o düzeylere, o basamaklara ulaşıyorlar. Lakin bence, ne kadar başarılı insanların takdir edilmesi önemliyse, çabalayıp başarısızlığa uğrayan kişilerin de takdir edilmesinin önemli olduğunu düşünüyorum. Ne kadar konudan sapmış bulunsam da bu benim de canımı yakan bir durum olduğundan ve illa ki benim gibi insanların da bulunduğunu göz önünde bulundurursam, bunun konuşulmaya değer olduğunu düşünüyorum. Çünkü bu insanlar yanlış yönlendiriliyorlar ya da hiç yönlendirilmiyorlar. Bu yüzden bu çabalar “boşa” gidiyor ve bu insanlar kendilerini daha fazla geliştirme çabasına giriyorlar. Başta bahsettiğim bu doldurulamayan boşluklar da buradan geliyor: yetersizliklerden.