GÜZEL DÜŞLER SOKAĞI Bugün güzel bir güne merhaba diyerek uyanmıştım. Kendini ısıtan güneşin okları, her yere ışık saçıyordu. Dayanamadım filtre kahvemi aldım. Balkona çıktım. Güzel havanın kokusunu içime çektim. Kahvemi masaya koydum. Gökyüzünün maviliğini izledim. İçimi büyük bir huzur kaplamıştı. Birden tatlı bir rüzgâr esti. Yüzümü ve yüreğimi okşadı. İçimde nedenini bilmediğim bir çocuk sevinci belirdi. Avuçlarımın içine birdenbire sonbahar yaprağı düşmüştü. Yaprağı aldım. Sonbaharın getirdiği tonlarından oluşan renklerden sarı, kızıl, kahve. Gülümsedim. Defterimin arasına koymuştum. Tam o sırada gökyüzünden gelen, masamın üzerine düşen beyaz bir kuş tüyü. Tatlı bir meltem esintisi gibi esiyordu. O kadar tatlı, huzurlu bir esintiydi ki. Çok güzel bir koku. Annemin kokusu ve çocukluk anılarım aklıma geldi. Kalbime rüzgârın sesi fısıldıyordu sanki. Birden yapraklar uçuşmaya başladı. Doğanın binbir güzelliği dans ediyordu sanki. Tek eksik çocukların cıvıltılarıydı. Sokaklar bomboştu. Sonbaharın sessizliği, rüzgârın esişi, evrenin fısıltılarıyla senkronizasyon halindeydi. Birdenbire bir müzik sesi belirmişti. Sokakların sessizliğini yok etmişti. Yoldan geçen insanların sesi etrafı çınlatıyordu. Bahçemdeki çam ağaçlarının kokusu etrafa yayılıyordu. Elimde pembe bir kalem. Bana çocukluğumdaki pembe pamuk şekerimi hatırlatmıştı. Leblebi tozlarını. Elma şekerini. O saf, masum, tertemiz hayallerimi, düşlerimi. Bayram şekerlerindeki çocukluk sevincimi. Huzurumu, mutluluğumu, aile bağlarını, dostlukları, geceleri uyumamız için saçlarımızın okşanmasını, sevgileri, şefkatleri, okunan masalları ve birçok güzel şeyi. Sonra birden dönüp baktım bugüne. Geçmişin güzelliklerinin unutulduğunu fark ettim. Artık her şey sahteydi. Unutulan tüm güzelliklerin yeniden fark edilip, güzel yürekli insanlarla karşılaşmanız, mutlu olmanız dileğiyle...