GEÇMİŞİN İZLERİ - 2 SAHNE 5 – DIŞ / GÜN / PARK Emre, Esra’yla konuşmaya başlar. Sahne akar. EMRE: Konuşmaya başlamadan önce sana bir soru soracağım. Cevabını merak ediyorum. Sonra da yıllardır içimde biriktirdiklerimi söylemek istiyorum. Sessizlik oluşur. Hafif bir fon müziği çalar. ESRA: Seni dinliyorum. EMRE: Sence aşk nedir? ESRA: Aşk; iki eksik parçanın birbirini tamamlaması değil, iki bütün insanın birlikte büyümesidir. Emre sinirli bir şekilde kahkaha atar. EMRE: Ben sözlere değil, davranışlara bakarım. Gerçek aşk; sevgi, emek, fedakârlık ister. Aşk, sözlerde değil, davranışlarda gizlidir. SAHNE 6 – DIŞ / GÜN / PARK ESRA: Bazen insan sevdiğine kıyamaz, zarar görmesini istemez. Onun hayatı için kendinden vazgeçer. Ben de senin mutluluğun için kendimden vazgeçtim. Bundan daha büyük fedakârlık olabilir mi sence? EMRE: Bu fedakârlık değil, bencillik. Sen kendi menfaatlerin için benden vazgeçmişsin. ESRA: Çok yanılıyorsun. O gün ben o nikâh masasına gelmiştim. Tam içeri girecekken... EMRE: Evet, devam et. Her zamanki gibi cümlelerini yarım bırakıyor, tamamlamıyorsun. ESRA: Boşver. Sonradan gerçekleri öğrenip üzüleceğin sözler söylememelisin. Bana bir kez daha şans vermelisin. Sana söyleyebileceğim tek şey bu. EMRE: Sen o şansı yıllar önce kaybettin. SAHNE 7 – DIŞ / GÜN / PARK Emre konuşmasına devam eder. Hafif bir fon müziği devam eder. Sahne akar. EMRE: İnsanlar sesini duyar, Allah ise kalbini duyarmış, biliyor musun? Yıllar sonra karşılaşmamızın sebebi, dualarımın cevabı oldu bana. Sen eskiden benim için güven veren, kalbiyle sarılan, sevgi diliyle iletişim kurabilen bir ruh eşi, yol arkadaşı, hayat eşimdin. Şimdi ise kalbimi, duygularımı yok eden bir canavardan farkın yok benim için. Sen benim hayatımdaki en büyük sınav oldun. Hayatımızdaki sınavlar, yaşadıklarımızdan ders çıkarmak içindir. Ben de tüm dersimi aldım. SAHNE 8 – DIŞ / GÜN / PARK Emre sözlerine devam eder. EMRE: Biz seninle zamana ve hayata yenildik. Seninle aramıza yollar, yıllar, engeller girdi. Geçmiş bende tamiri mümkün olmayan yaralar açtı. Denizler, okyanuslar bile çaresiz kalır. Sen benim kalbimde açılmış koskoca bir yarasın. Emre elini kalbine götürür. EMRE: Bu yara kanıyor. SAHNE 9 – DIŞ / GÜN / PARK Yağmur yağmaya başlar, ıslanırlar. EMRE: Kalbimi kilitledim, anahtarını denizin derinliklerine attım. Bir daha açılmamak üzere. Beni anlıyor musun? Beni dinliyor musun? Sen susmaktan başka bir şey yapmazsın zaten. Bak eserine... Yarattığın eserine bak. Mutlu musun şimdi? Artık hiç kimseye güvenmiyorum. Sen benim için ölüsün artık. Duygularımın yok oluş sebebisin. Hayatımdaki en değerli varlıkların katilisin. Sen benim hayatta gördüğüm en büyük yalancısın. SAHNE 11 – DIŞ / GÜN / PARK Yağmurda ıslanırlar. Gözyaşları süzülür. Birbirlerine sarılırlar. EMRE: Bana hayatın koca bir yalandan ibaret olduğunu öğrettin. Sana inandım, güvendim ben. Seni yıllarca bekledim. Sırf sen istedin diye kariyerimi bıraktım, eğitimimi bıraktım. Hayatımdaki her şeyimi elimden aldın. Elimde kalan senden cam kırıkları, koskoca yalan bir hayat kaldı. Benim canımı öyle bir yaktın ki... Kalbim kor oldu. Beni kalpsiz, ruhsuz bir canavara dönüştürdün. Senaryomdan bir parça... Umarım beğenirsiniz. Sevgiler...