Bu sabah Ahmet Minguzzi haberiyle açtım gözümü. Tutuklama kararı da var, tahliye de var. Detaylarına pek hakim değilim ancak çocukların bu masumiyet başlığı altında bir sürü şeytanlık yapmalarına ve ''çocuk bu cahil'' denmesine artık göz yummak istemiyorum. Dünyayı çocuklar yönetsinmiş. Hangi çocuklar ama? Bu detayı vermeniz lazım. Tohumları iyiliğe güzelliğe atılmış olan çocuklar mı? Yoksa yeni hedefler için özel olarak hazırlanan şeytanlar mı? Her az yıl yaşamış olan, her beyaz sayfaya çocuk, saf ve masum falan diyoruz. Nasıl bir alaka bu? O sadece yeni bir sayfa. Ne masum ne de cahil. O, herhangi bir yaşayış ve idea içine hızlıca adapte olabilecek yeni bir ekip arkadaşı sadece. Çoğunlukla çocukları çok hafife aldığımızı izliyorum. Büyüdükçe birçok şey bildiğimizi sanma hali çocukları küçümsememize, onların hareketlerini ve aktivitelerini görmezden gelmemize neden oluyor. Hayır. İnanıyorum ki, çocuklar müthiş kalemler ya da silahlar. Belki yanılıyorumdur, belki çok katı düşünüyorumdur. Ancak kötülük ve iyilik arasında öyle hassas, görünmez bir sınır falan da göremiyorum ben. Bir çocuk bir çocuğu öldürebilmişse, öldürmeyi bırak, vurarak zarar vermenin bile acısını ilk seferinde kalbinde hissedememişse, kusura bakmayınız, o çocuğun içinde Baobab tohumları çoktan önü alınması zor bir köke sahip olmuştur. Böyle çocuklar ıslah edilebilir ancak onları çocuk olarak görmekten vazgeçtiğimizde. Bu arada, Ahmet sadece falancanın oğlu değil. Ahmet sensin, benim, dışarıda tanıdığın insanlar. Umarım kalplerimiz bu konuda buluşmuştur, Okuduğun için teşekkürler