Bir şarkıya şiir diye ekledim seni yürüdüm yüreğimin en dış gecesine sokaklar içime aktı adımlarım suskun kaldı yıldızlar utandı ay gözlerini kapadı alnına adını yazdım devasa karanlığın Karanlık yüz çevirince Aysadım sana sesin boşluğa uzanan ipten bir merdiven Tırmanmadım her basamakta senden düştüm Durdum köstekli saatin durmuş ibresinde geç kalan her dakika biraz daha "sen" oldu sustuğum her kuytuda sadece sesin konuştu söktüm kapılarımı kapına dayanmadan İçimin odaları ayazda pencereler buğulu siyah göğü yorgan yaptım üşütmedim adını Rüzgârın omzuna yasladım yorgun yüzümü saçlarından geçirdim bu rüzgârı düşlerime tel tel üşüdüm ilmek ilmek sen oldum Şimdi bir yalnızlık cüzdanı var cebimde yokluğun bütünlüğüyle dolu biraz da biriktirdiğim bozukluk dualar sana çıkıp bana dönmeyen Ben seni takvimlerin utanacağı kadar uzun harflerin taşıyamayacağı kadar derin sevdim Yağmura yazdım adını boğazıma düğümlenen cümlelere her yazışımda biraz daha eksildim kendimden Eğer bir gün yolun düşerse yüreğimin gecesine aynalı şehrimde gezinirken sakın saklanma Çıplak gel soyun gel burada bütün "sen"ler kürklü Bir tek "aslın" üşüyor içimde _beyhude