İçimde dönüp duran dipsiz bir kuyunun ağzı akan su değil ömrün sızısı kurulmuş bir değirmen ne buğdayı var ne unu taşlar varlığın en dar yolunu öğütüyor tık... tık... duyuyor musun her dönüşte taşın kalbi çarpıyor yosun bağlamış anılar sıçrıyor yüzüme ben bu suyun neresindeyim akışın sarhoşluğunda mı yoksa çarkın dişine sıkışmış kırık dalında mı hiçlik müziğin her notasını yavaşça küflendiriyor dudağımda kekre bir masal tortusu dünya dönüyor değirmen dönüyor sese ince kan karışıyor ruhum bu büyük gürültünün içinde bir nefeslik aralık ses çekiliyor su duruluyor taş yoruluyor döngü yerinden kıpırdamıyor yazılmamış bir şiirin ortasında zaman. her vuruşta biraz daha eriyor _beyhude