Bu nasıl iştir anlamış değilim. Akrebin kıskacında zehirden biçare düşmüş umutlar, matem kaplamış yeri göğü. Seher vaktindeki efsun, Güneş utançla dağların arkasından çekilirken ben yine yanlızlığıma yanarım. Yaşamayı sadece nefes almaktan ibaret sananlar, bakıp da göremeyenler ne üzer ne üzer beni bir bilsen. En son ne zaman bakışlarını yerden kaldırıp göklere baktın denizin maviliğine kaptırdın? Ne zaman bir çiçeği doya doya kokladın? Bir şeye yaramayan, elle avuca sığdıramadığın sanalığı bir kenara bırak. Uzan boydan boya yeşilliğe. Yanlızlığın da bir tadı var. Özgürlük, mutluluk sadece ve sadece sende gizli bunu sakın unutma.