Sabah yine sensiz uyandı ev, perdeler aynı ışığı aldı ama içeri senin adın girmedi. Kahve yaptım, iki kişilik alışkanlıkla tek başıma oturdum masaya. Meğer insan birinin yokluğunu değil, varlığına alıştığı şeyleri özlüyormuş: bir sesin araya girmesini, bir bakışın günü toparlamasını, bir gülüşün akşamı tamamlamasını. Onsuz geçen saatler boş değil aslında, sadece eksik anlamlı. Çünkü bazı insanlar zamanı güzelleştirme işi yapar, gidince dakikalar işsiz kalır. Özlem dediğin acıdan çok hatırlamaktır: elinin elime nasıl geldiğini, susarken bile nasıl anlaştığımızı, yan yana durunca dünyanın nasıl sadeleştiğini. Herkes bilir bu duyguyu biraz; bir sandalyeye fazladan bakmayı, bir mesajı gülümseyerek okumayı, bir “geliyorum”u kalpte yer açarak beklemeyi. O yüzden bu özlem sadece benim değil, seven herkesin ortak cümlesi. Yokluğunla savaşmam. Çünkü bu bir ayrılık değil, bir mesafe sadece. Ve mesafeler sevgiyi azaltmaz, ona yön verir. Biliyorum, geleceksin. Ama bilmek yetmiyor bazen. İnsan, bildiği güzellikleri de özlüyormuş. Varlığını özlemek yokluğundan daha derinmiş. Bugün yine senli bir şey yaptım: sessizce seni düşündüm. Ve anladım, bazı insanlar hayata değil, doğrudan kalbe karışıyor.