benim sessizliğim zifiride demlenen bir ihtilalin besmelesidir kendi içimde büyüttüğüm firavunu bir çöl gecesinde boğdum gece, imanımı duvara fırlatırken ve bir nefes daha susuz kırılırken şeytan suçüstü yakalandı bir müneccim usturlabına takılsa gölgelerim kimin burcuna bulaşır bu keder ben ayakta durmayı bir tür küstahlık sandım düştüm ve düşüşüme iman ettim! gökyüzü bu akşam yanlış bir beden gözleri oyulmuş putlar gibi bakıyor şehirler çağın kitabı sayfasız, kelâm çekildi köşesine eylül, camlara çarpan bir çocuk bir suna gibi duruyordu bakışı bir adam ceketini ilikliyor ölüme karşı iç cebinde buruşmuş son bir eyvallah rüyası bağça diye kutsadığım hatıralar zemistan rüzgârlarında lime lime her çiçekte bir ihanetin sureti toprağı eşeledikçe zirzeminimde sakladığım korkular gün yüzüne çıktı bir çocuğun büyümesi gibi değil bu bir ülkenin eskimesi gibi içimde bir şeyler biraz daha resmi bir mahitab kırığı saatleri kendi adımlarım için kendi mezarıma kazıdığımda bir der gibi açılıp kapandığında dünyaya ardında nişesten tortusu ve yarım bir nahar bırakarak sarhoş bir kehanet gibi dolaşarak şirab içtim unutmak için küller de konuşur yeterince yandıysan kuşlar da bilir yükün ahlakını oysa en çok kanatlar yorulur gül diye sunulur vurulursa uçuşu yutkunursa yurdunu havayı bile yaralar bir mendil olmadı hiç her gözyaşı gözüne veda edip çekildi birkaç dizeye sıkışırken ömür çiğ, suskun bir tanık gibi gelip çattı şimdi son hüküm; ab-ı zem arayan ve şeb bittiğinde avizan kaderini kendi kesmeli