Her şey o kadar aleni ki... Artık konuşmayı zül sayıyorum. Sen! Her gün her gün gündem diye önüne atılan her şeyi hiçbir ilke, sınır, gözetmeden konuşan sen! Sen, içinde yaşadığın toplum gözünün önünde aşağılanan, hırpalanan, propaganda yapılan sen! Sen de bu oyunun bir parçası, bu bataklığın bir üreticisi, bir piyonu ve figüranısın! Toplum iki büyük parçaya ayrılmış, birbirini düşmanlaştırmış. İçinde yaşadığı toplumda kendisinin dışındakilere en ufak bir iyi niyet, samimiyet, dürüstlük emaresi göstermeyecek kadar hırçınlaşmış, öfke dolmuş, yorulmuş, gırtlak gırtlağa sarılmış, gücünü, imkanlarını heba etmiş, sefalete ve alçaklığa düçar olmuş parçalar. İki tarafın marifetiyle başarıldı bu aşağılık hâl. Her iki tarafın da çeşme başını tutan, insanların duygularını kışkırtan, köpürtüp istismar edenleri, hadi bu işten menfaat, rant, güç, makam, mevki, ikbal kazanıyor! Ya sen, değer mi bunca bataklıkta yaşamaya? Hiç mi bu bataklıktan çıkmayı akıl etmeyeceksin? Hiç mi, onlarca, hatta yüzlerce yıldır muhatap olduğun yıkıcı düşmanlaştırıcı, kutuplaştırıcı dile, söyleme "hayır, ben böyle düşünmüyorum, kurduğunuz oyuna katılmıyorum" demeyeceksin? Hiç mi utanmayacaksın şu kısacık ömrünü yalan, dolan, kin, nefretle geçirmekten? Hiç mi haysiyet sahibi olmayı aklının ucundan geçirmeyeceksin? Hiç mi her insan, her can (bitkiler, ormanlar, akarsular, denizler, kurt kuş dahil) bir değerdir deyip, daha saygın bir toplumda ve ülkede yaşayabiliriz demeyeceksin? Neyse, kime anlatıyorum? Bildiğinizi okumaya devam edin.