Gün batımlarımın doğu yakası Boşlukta nevri dönmüş boşluğumun sepia’sı Aymina Tellerle çevrilmiş bir işgalin eşiğindeydik Bizim değildi bu topraklar Bizim değildi çimensiz mabetlerde Alev alev ah çekerken ceylanları boğuşmayan sular Nice kentler yıkıldı adına Nice coğrafyalar delindi Aymina Nicesi ensiz nicesi benimdi Hiçbir şeye benzemezdi bu yolun sıkıntısı Adına katlanmaktan toz duman içimin kafı Sırılsıklam cezalarımın uğraksız afı Sen yanımdayken Öyle güzel oynanmazdı hiç Kalbimin en namuslu dansı Nicesi kefenliydi Nicesi içliydi dağların kör kütük yankısı Eridi Erciyes’te Kasım’ın yarısı Yine karıyla mı kaplı Elbruz’un kınası Ağrı da ağrıyıp yanmıyorsa ne olur Yalnızlığımı esirge! Aymina Şiirimin tezenesi Salkım karası düşlerimin en derin meselesi Akşamın kana kana içtiğiydik Tane tane gömülmüş yıldızların Üstümüze biçtiğiydik biz Gün doğdu Gün döndü yine Ama üzgün ama küs’gün Bak , uzun uzun sesleri ölümün Hâlâ uyuyor musun Sevimsiz bir kırağının ısırığından kar’aldı Yüzümün en bereketsiz ovası Boynumun dibine bir kara duvar örüp Kime baktın Kimin hudutlarını kanattın öyle Ellerimi görmüyor musun Balkon hastası krışık draması ellerimi Yaşamak, bir çağ gibi aksa da gözlerimden Ölürdüm Sen nasıl oldu da birden Kara yele saçlarını tarattın -boran