Bir şiiri tutup yakasından Çekip çıkarıyorum masaya Masa, kalem ve kâğıt Olduğun kadardan eksik Yazıldığın kadar buradasın Kuytularında bir fısıltı saklı Sızıdan ince İzden derin Bana düşen seni seyretmek Bana düşen Siyah karbon kokan kâğıtlara Yokluğun rengini resmetmek Avuçlarımda kuruyan tepeler yosun küf naftalin kokulu Düş gemileri Karaya oturmuş yalnızlıkta Nuh kadar tekil Yusuf kadar derinde İbrahim’in ateşiyle komşuyum Mürekkep kokan kör gece gibi duruyorum burada Kendime az Yokluğuna kalabalık Sana taşarcasına çoğum Burası dipten de dip Sen bastığım toprağın altında Kendimde batığım sevgili Tırpanın ağzıyla Rüzgârın savurduğu an arasındayım Erken biçilmiş yeşil kadar cılız Saçlarıma değen yelin ürpertisi kadar Çıplağım Adın Harflerime gölgesinden yakın Sesin Sustuğum yerlerde pusu kuran cümle Nereye dönsem sana çarpıyorum İçimdeki boşluk senin şeklini almış Karanlık gibi giyiniyor beni üzerine En arızalı sessizliğimle Bir şiiri tutup yakasından Sökmeye çalıştıkça Tırnaklarıma doluyor adın Daha derine Daha kana batıyorsun Dur... Şiire sen kaybından Ölüyorum _beyhude