Ezeldi uslu bir çocuktum Aklın yolu gaileli deyip Nabzımdan yukarı bir yola saptım Sabitler dağlar Yeryüzüne mıhlanmış Her cinsten otlar ağaçlar bitmiş Gökten su inmişti Dil-i füruz bir ses sonra Yolun ilk sapağında Sordum / Kim dedim? Ne dedim? Nerede dedim? Simurg dedi bir bilge Yedi adi ötede Yedi adi berisin Hesabını yapasın Kanat yok ki uçayım O sese bir varayım Üzül üzül kendime Üzüldükçe kendime Varı verdim dağıma Sesim yakın seslendi İşte o zamandı Ben uslu bir çocuktum Kıçı kırık Anka’nın Kanatlarını yoldum