Elbise dolabınızı gözünüzün önüne getirin. Olabildiğince netleştirin bu görüntüyü. Dolabın yüzeyi, kenarları, kapağının biçimi, deseni, rengi.... Gün içerisinde belki onlarca, yüzlece kez bu yolla çeşitli görselleri zihnimizde canlandırırız. Hiç yoktan "Uyuyamadığında koyunları say" sözüyle karşılaşmışızdır. Bu aslında koyunları gerçekte görmeden zihinde resmettiğimiz, yetmezmiş gibi hareketlendirip çitlerden atlattığımız bir aktivitedir. Peki ya bunu yapamasaydık? Yani, zihnimizde koyunları göremeyip çitlerden atlatamasaydık nasıl olurdu? Ya da elbise dolabınızın resmini oluşturmaya çalıştığınızda üretebildiğiniz tek şey "karanlık" olsaydı? Belki de en kötüsü, sevdiklerimizle yaşadıklarımızda zihnimizde yeniden "göremeseydik"? İşte, "Zihin Gözü Görlüğü", ismine bakıldığında alt anlamları olan bir tamlama gibi dursa da aslında gerçekten de zihin gözüyle görememeye verilen addır. Yani, zihinde görsel sahneler veya imgeler oluşturamamaktır. Adam Zeman bu duruma "Aphantasia" adını vermiştir. Bu kelime, Antik Yunan dilinde Phantasia (φᾰντᾰσῐ́ᾱ)'dan türetilmiştir ve hayal gücü anlamına gelmektedir. Aphantasia ise hayal gücünü kullanamamak demektir. Sizce bunu bir hastalık olarak düşünmeli miyiz? Yoksa yalnızca bir zihinsel bir stratejinin eksikliği mi?