Umut. Ne kadar kısa ve basit bir kelime değil mi? Oysaki anlamı daha derin, bazen çok heyecanlandırır, bazen çok hayal kırıklığına uğratır. Binbir parçaya bölebilir bir insanı. Bu basit kelime, bu kadar basit bir şekilde paramparça edebilir insanı. Yeni biri ile tanıştığınızda verilen vaatler ve umutlar... Daha sonrasında sizi yarı yolda bırakıp o vaatler ve umutlar ile tek başına bırakmak. Bunu biraz hikayeleştirelim: Bir kuşsunuz, dışarıda özgürce uçuyorsunuz. Sonra biri sizi çok beğendiği için yakalıyor. Evine götürüyor ve kafese atıyor sizi. Besliyor, ilgi gösteriyor, seviyor... Siz korktuğunuz yere bir anda alışmaya başlıyorsunuz ve konfor alanınız oluyor. Peki sonra noluyor? Sizden sıkılıyor ve daha fazla ilgi veremiyor. Sizi özgür bırakmaya karar veriyor. Ama sorun şu: siz uçmayı unuttunuz ve gidecek yeriniz yok. Özgürlük size hediye değil, ceza. Sizi salıyor dışarı, siz uçamıyorsunuz. Geri dönüyorsunuz. Oda pencereden yine dışarı atıyor sizi. Size diyor ki: 'Özgürsün, sana en büyük iyiliği yaptım.' Anlamıyorsunuz. Çünkü özgürlüğünüz önceden elinizden alındı ve geri verildiğinde çok yabancı geliyor size. Bir insanı da umutlara boğmak böyle bir şeydir. Umutlara boğmak ve sonrasında o umutlar, hayaller ve vaatler ile yarıyolda kalmak... Sizin için ne özgürlük mutlu ediyor, ne de tek başınıza kaldığınız o umutlar. Bu yüzden kimseye boş umutlar vaat etmeyin... Çünkü bir insanı en çok üzebileceğiniz şeylerden biridir bu.