İnsanın yalnız bırakılmasından daha öte bir ıstıraptır, takdir edilmemek. Üzerine uğraştığın her ne olursa olsun, yıllarca başarılı bir şekilde tamamlamışsındır ancak insanlar takdir etmeyi bir kenara bırak, tebrik etmeme durumunu karşıdaki kişinin kibri veya egosuna bağlamasıyla savuşturur. Bir insan, hayatı boyunca takdir edilmemişse o insanda bağımsız bir ruh hali oluşur. Bu ruh hali öyle bir yöne evrilmiştir ki, hayatı boyunca bu tür insanlara rağmen ayakta kalabilmişse, bundan sonra hiç kimseye ihtiyacı kalmamıştır diye düşünür. Bir yol ayrımıdır artık onunkisi, ya her şeyi kendi halledebilecek noktada kimseye ihtiyacım yok diyerek yalnız bir yaşam sürer, ya da bu insanlarla göstermelik, sahte mutluluklarla hayatını kalabalık bir yalnız olarak tamamlar. Bilmiyorum. Her iki yolun sonu da yalnızlık, birisi suni diğeri ise reel.