Türkülerle uyandırdık güneşi karanlık bir gecenin sabahında türkülerle uyandırdık güneşi yalın ayak nasırlı ellerimizle ceketimizi yorgan yaptık gün ağarırken umutlarımıza karanlığın gözü kör dili sessiz, öfkesi büyük dörtnala koşar zulüm kaldırım taşlarını ezerek ihanetler içinde kalır sevdam bir başına çöker üstüme yüreğimin sessiz duvarları dökülürken yanaklarımdan gözyaşlarım umutlarım çırpınıp durur yüreğimin tam orta yerinde bıçaklanmış karanlığın gözlerinde türkülerle uyandırdık güneşi sığınır karanlığa hain ve titrek eller kurşun adres sormaz kan revan içinde kalır ay sokakları tenha ve ürkek olur karanlığın nice kumpaslara gebedir tıpkı kahpece bir kurşuna gitmek gibi bir bilsen nasıl direndik yüreğimize çivilenmiş sevdamızla düşerken üzerimize ayın kırmızı gölgesi ayaz yürekleri ısıtan türkülerimiz oldu delikanlı içi sevda yüklü ve mangal yürekli kapanmışken tüm kapılar yüzümüze gün yüzüne düşen şafağın yorgun kokusunda türkülerle uyandırdık güneşi karanlıkların aydınlanması için yüreklere cemrelerin düşmesi için gözlerimizde baharın yeşermesi için insanlık ve yarınlar için türkülerle uyandırdık güneşi Mehmet ACIOĞLU