Dünya dört duvar, Sıkıyor her bir taraftan. Sarmış içten dıştan, Bırakmıyor maziden Çığlıkların sessizliği, Sağır ediyor kulakları. Anlam kaymasında, Yaşıyoruz bu hayatı. Kurak gözlerden Damlayan yaş değil artık. Namusunu kaybetmiş ağızlardan Çıkan hakikat değil artık. Boşluğun doldurduğu kalpler, Unutmuş sevdayı. Yalnızlığın adı olmuş kalabalıklar, Yakınlaştıkça uzaklaşmış insanlar. İbnul vakt olacakken, Anın kölesi olmuşuz. Zamanı tüketenler ayıplanırken, Terk etmişiz hakikati ve sabrı. Acılarımızı gömmüşüz vicdan dehlizine. Kilit vurmuşuz atan kalbimize. Geçmişin gölgesinden kaçmak için Kesmişim mazi ağacını. Sarıldıkça dünyaya Sıkışmış hayatlarımız. Vahyin ufkuna Hasret kalmışız.