Ağlarken gözden yaş akmıyorsa, Attığın çığlıkları kimse duymuyorsa, Sevginin karşılığını alamıyorsan, Söylesene, yaşamaya değer mi? Beden toprağa girmeden ölürse, Ağlayamadığı için insan gülerse, Kurumuş kalbi tekrar yeşermezse, İnsan hiç yaşamış mıdır ki? En çok sevenler üzülüp, En çok da çirkinler ağlayıp, Hayat en çok yürekleri sınayıp, İçimizdeki ışık nasıl sönmeden kalır? Bilinmez. Yetişkinlik insanı olgun yapmaz, Şımarıklık da çocuk. Mutlu olmak bile çok görülürse, İnsanın içinde ne olur da yaşar ki? İşte bu son dizem. Hayata karşı son umut. Belki bir gelecek, belki bir geçmiş. Söylesene, nasıl kıyarlar insanın gözlerindeki ışığa? -anonimbirisi (ece) 03.07.2025