Her ahmak ıslatanda sırılsıklam oluyoruz, Çarpışıyoruz birbirimizle şemsiyelerimizi gard ederek, Kağıttan gemilerimiz mazgallara dalıyor umutlarımızla beraber. Zaten tutulduğumuz fırtınalardan paramparça olmuş üstümüz başımız, Bir de yolda kalmışız yarının ufkunda. Ayaklarımızın altına yok olan güzelliklerin kıymıkları batmakta. Kulağımızdan uzaklarda hoş sedalar olsa da Leş kargalarının didikleyen sesleri musallat olmuş ruhumuza. Muhtemel mutluluklarımızı hep bir ağızdan veto etmişiz, Hasret tarlalarımıza göz yaşı tohumları ekmişiz. Zan altında bırakan öfke dolu bakışların radarından kaçmaya çalıştıkça Merhamet sözcükleri tesir etmez olmuş vicdanlarımıza. Sabır bir yoksunluk avuntusu olarak görülürken, Törpüden öteye gidememiş dirayetimizi eriten. Sevgisizlikten çatlayan derilerimizin yarıklarından çıkarlarımız akmakta, Kalpler birbirine kör, zihinler ebedi düşman... Hangi yalancı baharın eşiğine gelsek dertlerimizden emekli olma hayallerine kapılmışız. Umutsuzluk boğazımıza çökmüş hain düşman, Mutluluk bir avuç dua kadar uzaklıkta olsa da Hevesimiz kalmamış olacak ki samimi bir isteğe mühürlemişiz dudaklarımızı, Akıp giden ab-ı hayata burun kıvırıp Her münzeviyi yutan bu çölün kumunu kana kana içerken.