Davullar çalar davullar çalar Yola girmez Kaplanların çektiği arabalar Üç kat edepli bu hezeyan Dört kat küfür İyilerin yolları dahi İkiye ayrılır oysa Binlerce ıstırap binlerce ölüm İçimizin ışıklarını karartan Örtüler üzerimizden Sıyrılacak elbet bir gün Olduğu yerde dönüp duran Yükselen öfkemiz alçalan sevgimiz Arasında nicedir Tanrılar Bir bağbozumu üzüm Bir bahçe dolusu çiçek Etli ve sulu elmalar Çok eskilerden bir mabette Rutubette ve küfte Yaşamak arzusu Yaşayanların toprağına Geri dönülsün istemeyen Ömrü uzun ölümün avuçlarında Üzülemez olduk artık Günün bittiğine güneşin gittiğine Atılsın o vakit Samanyolunun derinliklerine Derisi yüzülüp taşlanan Aramızdaki bu derin bağ Biz düşledikçe şekillenen Mümkünler mekânında Eskittiğimiz bedenlerden kalan Acıdan sudûr Türlü türlü huylarımız var